Her Savaş Başka Bir Yalnızlık

Karanlık Çöker Gecenin Üstüne, Aklıma Gelirsin Yine Unutmak Olmaz İstesemde, Yok Desemde Takılır Kalırım Gözlerine Diyor Dinlediğim Şarkı ve Yine Gözlerimde Yağmurlar Yağıyor...

Karanlıkların Arasında ki Zamansız Gözyaşları Çiseliyor Pencereme ve O Umutsuz Pencerelerimde Bir Yudum da Sen Oluyor Kendini Kaybeden Ben'lerim...
Denizin Başındayım, Dalgaların Ortasında, En Çok ta Kendime Yabancı Kaldığım O Kumlarda Anlıyorum Karanlıklarımı...
Ne Zaman Ümitlerim Esse Gökyüzünde ve Ne Zaman Gözyaşlarım Damlasa Papatyalara Bir Yudum da Senin İçin Çekerim Zavallı Sigaramın Son Deminde...
Yine O Deniz Fenerini Görüyorum Karanlık Denizlerimde, Sanki Son Kez El Sallıyor Geçen Gemilere...
Sanki Son Kez Ayakta Durmaya Çalışıyor Bu Sonsuz Dalgalara ve Koyu Mavi Gecelerinde Sakladığı O Karamsar Yalnızlığına...
Bir Nefes Daha Çekiyorum Islanmış Ümitlerimden ve Bir Yudum da Kaybolmuşluk İçiyorum Yanında...
O Issız Sokaklardaki Yalnız Kalmış Gece Lambaları Geliyor Aklıma...
Başını Eğmiş Önüne Sanki Gecenin Karanlığına, Sanki Kaybolmuş Umutlarına ve Sanki Yitirdiği Benliğine Ağlıyor Son Kez...
Islanıyor Dudakları, Sözcüklerini Kaybediyor Anlayamadığı Sesler...
Bir Rüzgar Daha Esiyor Yanı Başında ve Bir Kez Daha Heyecanla Kaldırıyor Başını...
Umutlarını İyice Açıyor, Sanki Aydınlatıyor Gecenin Ortasında Kaybolan Son Durakları ve Unutulan O Yapayalnız Kalan Parktaki Karanlık Bankları...
Uzun Zamanlar Boyunca Kendini Aramış Oysa Karanlıklarda...
Sonuna Kadar Savaş Açmış Yalnızlıklara, En Koyu Gecelerde Dimdik Durmuş Rüzgarın Karşısında ve En Kaybolmuş Dakikalarda Yol Göstermiş O Kendini Arayan Küçük Umutlara...
Kabullenmemiş Yalnızlığı, Hep Bir Amac Edinmiş Kendi Karanlıklarında ve Her Edindiği Amaç Bir Çıkmaza Daha Taşımış Karanlık Yanlarını...
Önünden Bir Toz Kümesi Geçiyor Şimdi, Yalnızlığı Akıyor Gözlerinden ve Dudaklarında Yarım Kalmış Hecelerle Dolu Bir Roman...
Nereden Başlarsan Başla, Nereden Doldurursan Doldur Ama Her Gece Aynı Savaş ve Her Savaş Başka Bir Yalnızlık...!